Άρθρα

Διοίκηση χωρίς όραμα από τον κ. Καϊτεζίδη

 Προσβάλει τη νοημοσύνη του μέσου δημότη η υπερπροβολή των αυτονόητων δράσεων της δημοτικής διοίκησης – Απουσιάζουν οι οικολογικές ευαισθησίες και η εκμετάλλευση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας

 

Άρθρο του ΒΑΣΙΛΗ ΜΑΣΤΟΡΑ

 Δημοσιογράφου – Μέλους της ΕΣΗΕΜΘ και της International Federation of Journalists

 

Το μαγικό ραβδί της ψηφοθηρίας μεταμορφώνει τις τελευταίες ημέρες το Δήμο Πυλαίας-Χορτιάτη. Καλλωπίζονται οι παιδικές χαρές και τα παρτέρια, αλλάζονται οι πλάκες στα πεζοδρόμια, «τρέχουν» έργα ανάπλασης. Αναμενόμενα όλα αυτά και προβλέψιμα. Είναι όμως ο Δήμος Πυλαίας-Χορτιάτη ένα Δήμος πρότυπο; Διοικείται με σύγχρονες αντιλήψεις; Οι υποδομές του είναι φιλικές για του δημότες και κάνουν τη ζωή τους καλύτερη; Υπάρχει οικολογική αντίληψη; Υπάρχει φιλοζωική ευαισθησία για τα αδέσποτα; Να λοιπόν κάποια βασικά ερωτήματα τα οποία επιβάλλεται να αποτελέσουν τη βάση προβληματισμού καθώς μπαίνουμε στην τελική ευθεία των αυτοδιοίκητων εκλογών.

Εχθρός του καλού είναι, πάντα, το καλύτερο, αλλά ετούτη η φιλοσοφική αντίληψη δεν μπορεί να αποτελέσει τεκμήριο αθωότητας για τη δημοτική αρχή η οποία διοικεί τον διευρυμένο δήμο επί 3,5 χρόνια και τον τέως Δήμο Πανοράματος 15,5 συνολικά χρόνια! Χρονικό διάστημα το οποίο, εάν ξεπεράσουμε την ηθική πρόκληση για υπερβολική παρουσία του κ. Καϊτεζίδη στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ο χρόνος ήταν τεράστιος ώστε με τις πολιτικές του να αναμορφωθεί ο Δήμος.

Κρινόμενο με ρεαλισμό το έργο της δημοτικής αρχής χαρακτηρίζεται ελλιπές σε σύγκριση με τις δράσεις που αναπτύσσονται στους σύγχρονους ευρωπαϊκούς Δήμους.

Τα πάντα είναι θέμα αντίληψης της προόδου και του εκσυγχρονισμού. Για παράδειγμα στη Στοκχόλμη, πόλη η οποία έχει ανεπτυγμένο το αίσθημα του αλληλοσεβασμού μεταξύ των πολιτών και της δημοτικής αρχής, στο τέλος της δεκαετίας του ’90 έγινε δημοψήφισμα προκειμένου να αποφασίσουν οι πολίτες πού θα διατεθούν τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν από τις παραβάσεις του δακτυλίου του κέντρου της πόλης. Οι πολίτες κλήθηκαν να ψηφίσουν εάν θα πρέπει να διατεθούν για τις υποδομές της υγείας, την οικολογία ή την εκπαίδευση.

Άλλο ένα παράδειγμα. Πώς δείχνει την ευαισθησία του για τα ζώα ο δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης;

Μία γνώριμη εικόνα από την κεντρική πλατεία του Ασβεστοχωρίου, όπου τα αδέσποτα περιφέρονται αναζητώντας τροφή

Μία γνώριμη εικόνα από την κεντρική πλατεία του Ασβεστοχωρίου, όπου τα αδέσποτα περιφέρονται αναζητώντας τροφή

Οι Τούρκοι “ανακάλυψαν” έναν πρωτότυπο τρόπο για να βοηθήσουν τα αδέσποτα ζώα, φροντίζοντας ταυτόχρονα και το περιβάλλον. Τοποθέτησαν ειδικές μηχανές ανακύκλωσης, όπου οι πολίτες μπορούν να πετάνε τα μπουκαλάκια με το νερό, αφού πρώτα αδειάσουν το περιεχόμενο που περισσεύει. Ως αποτέλεσμα, η μηχανή μεταφέρει το νερό στο δοχείο που βρίσκεται στο κάτω μέρος και αδειάζει τροφή ισάξια του ποσού, που κοστίζει το ανακυκλωμένο μπουκάλι!

Στην Ελλάδα σε κανέναν μεγάλο Δήμο δεν πρόκειται να οδηγήσουν τους πολίτες σε παρόμοιες διαδικασίες, ούτε σε διαβούλευση για τα σημαντικά θέματα. Οι πολιτικές που ακολουθούνται είναι, συνήθως, αντιγραφή των πολιτικών της κεντρικής εξουσίας. Κοντόφθαλμες, με τη σφραγίδα της ψηφοθηρίας, στη λογική του πυροτεχνήματος προκειμένου να εντυπωσιαστούν οι δημότες και να «καταθέσουν» την ψήφο τους στη δημοτική εξουσία.

Απ’ αυτή τη λογική δε μπόρεσε να ξεφύγει η νυν δημοτική αρχή του Δήμου Πυλαίας-Χορτιάτη η οποία διαλαλεί το αυτονόητο. Το έργο δηλαδή για το οποίο εξελέγη. Δράσεις οι οποίες είτε επιβάλλονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, είτε προκύπτουν από τα προγράμματα του ΕΣΠΑ σε τέτοιο βαθμό που η δημοτική αρχή θα κινδύνευε να κατηγορηθεί για παράβαση καθήκοντος εάν δεν τις υλοποιούσε. Μία βόλτα στο διαδίκτυο επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Όλοι οι εγχώριοι δήμοι έχουν, σχεδόν, πανομοιότυπο μοντέλο δράσεων.

Ο Δήμος Πυλαίας – Χορτιάτη δεν πρωτοπορεί. Αντιθέτως στερείται φαντασίας και φρέσκων δημιουργικών ιδεών για ουσιαστικές δράσεις στο δήμο που θα αλλάξουν την εικόνα του. O κ. Καϊτεζίδης «επενδύει» στα επικοινωνιακά τρικ και αδυνατεί να ανταποκριθεί σε θέματα που έχουν γίνει «βραχνάς» για τους δημότες (έλλειψη πεζοδρομίων, διαδρομές περιπάτου, κυκλοφοριακό, θεματικά πάρκα κ.α.) .

Ο Δήμος Πυλαίας- Χορτιάτη έχει το προνόμιο να διαθέτει εκατοντάδες στρέμματα φυσικής ομορφιάς τα οποία παραμένουν αναξιοποίητα για τους προαναφερθέντες λόγους.

Κατά την γνώμη μου η οικολογική συνείδηση είναι μια υπόθεση κουλτούρας. Τα κόμματα και οι δημοτικές παρατάξεις αν δεν αλωθούν σε καθημερινές οικολογικές πρακτικές δεν θα πείσουν ποτέ ότι το οικολογικό τους πρόγραμμα δεν είναι ένα προεκλογικό δίχτυ για ψηφοφόρους.

Η δημοτική αρχή του δήμου Πυλαίας-Χορτιάτη δεν επένδυσε στην οικολογία. Οι αποσπασματικές ενέργειες με τις επικοινωνιακού χαρακτήρα δενδροφυτεύσεις δεν πείθουν ότι η δημοτική αρχή, που έκανε βούκινο την τοποθέτηση των φωτοβολταϊκών πάνελ στην ταράτσα του δήμου και στο κολυμβητήριο, έχει οικολογικές ευαισθησίες.

Δάσος Κουρί

Δάσος Κουρί

Σ’ όλα αυτά εάν προσθέσουμε την πλήρη εγκατάλειψη του μοναδικού ίσως, δάσους βελανιδιάς στο νομό Θεσσαλονίκης, του Κουρί, θα ήταν ουτοπία να απαιτήσουμε από τη δημοτική αρχή να κάνει σχέδια για να δραστηριοποιηθεί στον τομέα της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές σε συνεργασία με ιδιώτες ώστε να προκύπτουν έσοδα για τον δήμο όπως κάνουν πολλές πόλεις της Γερμανίας και της Δανίας.

Ένας προσεκτικός παρατηρητής των δράσεων του Δήμου που προβάλλονται από την έκδοση-πρόκληση «Έχω νέα» θα διαπιστώσει ότι γίνεται επιλεκτική ενημέρωση από τo πανάκριβο έντυπο από το οποίο υπερπροβάλονται ως «μεγάλες δημοτικές δράσεις» τα αυτονόητα.

Η υποκρισία είναι διακριτή και σε θέματα ευαισθησίας για τα αδέσποτα. «Η προστασία των αδέσποτων είναι πάνω απ’ όλα δείγμα πολιτισμού κι εμείς στο δήμο Πυλαίας-Χορτιάτη έχουμε αποδείξει όχι στα λόγια, αλλά με πράξεις ότι είμαστε πολιτισμένοι, φιλάνθρωποι» δηλώνει ο δήμαρχος Ιγνάτιος Καϊτεζίδης. Τι απαντούν οι υπεύθυνοι των φιλοζωικών φορέων; «Επιμένουμε και ζητούμε από τον Δήμο μας την έντιμη αντιμετώπιση και νόμιμη διαχείριση των αδέσποτων ζώων»!

 

 

 

Καταχωρήθηκε επίσης σε Επίκαιρα θέματα, Ζώα, Περιβάλλον | Σχόλια κλειστά

27 Οκτωβρίου 1912 – 27 Οκτωβρίου 2012. Εκατό χρόνια ελεύθερο Ασβεστοχώρι

Το Ασβεστοχώρι συμμετείχε πάντοτε ενεργά στους αγώνες του έθνους. Από το έτος 1900 όμως, άρχισε εντατική εθνική δράση, της οποίας αναζωπύρωση εκδηλώθηκε αργότερα, τόσο κατά τον Εθνικό Μακεδονικό Αγώνα, όσο και στους Βαλκανικούς και τους δύο παγκοσμίους πολέμους. Κατά τον Εθνικό Μακεδονικό Αγώνα που άρχισε το 1900, το Ασβεστοχώρι υπήρξε, μετά τη Θεσσαλονίκη, το κέντρο της όλης ανταρτικής κίνησης.

Σ” αυτό πραγματοποιούσαν συσκέψεις οι αρχηγοί των ανταρτικών σωμάτων, τα οποία δρούσαν στα περίχωρα, υπό την καθοδήγηση του τότε προξένου της Ελλάδας στη Θεσσαλονίκη, Λάμπρου Κορομηλά. Ο Κορομηλάς εκτός από τις συσκέψεις μετέβαινε στο Ασβεστοχώρι και για να εκκλησιαστεί, ενώ άλλες φορές η μετάβασή του είχε ως πρόσχημα τον εκκλησιασμό, αλλά ο σκοπός της ήταν κάποια σύσκεψη. Στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Ασβεστοχωρίου, η οποία είναι η παλαιότερη της Ιεράς Μητροπόλεως Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως, σώζεται ακόμη και σήμερα το κάθισμα στο οποίο εκκλησιαζόταν ο πρόξενος Κορομηλάς και τιμητικά παραμένει πάντα κενό. Βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το δεσποτικό κάθισμα.

Το Ασβεστοχώρι, είχε και τα δικά του αντάρτικα σώματα που αποτελούνταν μόνο από Ασβεστοχωρίτες και δραστηριοποιούνταν κυρίως γύρω από τη γειτονική λίμνη του Αγίου Βασιλείου (Κορώνεια). Το πρώτο υπό τον Αντώνη Μαλαμάτα ή Κατσαντώνη, δρούσε από τον Οκτώβριο του 1904, και το δεύτερο που δημιουργήθηκε δυο μήνες αργότερα υπό τον Χρήστο Πελτέκη.

Στο Ασβεστοχώρι, συγκεντρώνονταν μεταφερόμενα νύχτα από τη Θεσσαλονίκη, από Ασβεστοχωρίτες με τα μουλάρια τους, τα όπλα και άλλα πολεμοφόδια που επρόκειτο να διανεμηθούν στις διάφορες γειτονικές κοινότητες για τον αγώνα των εκεί πατριωτών κατά των Βουλγάρων. Ακόμη στο Ασβεστοχώρι, έβρισκαν άσυλο και ασφαλές καταφύγιο και προστασία, πολλοί Έλληνες αντάρτες.

Και στους μετέπειτα όμως πολέμους, τόσο τους Βαλκανικούς, όσο και τους δύο Παγκοσμίους, το Ασβεστοχώρι αγωνίστηκε, με τη συμμετοχή πολλών ανδρών του, αρκετοί από τους οποίους μάλιστα, επέστρεψαν στη Μακεδονία από διάφορες περιοχές της γης, όπου είχαν εγκατασταθεί (Αίγυπτο, Σερβία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Αμερική). Τα πρώτα χρόνια προσέρχονταν ως εθελοντές αντάρτες και στη συνέχεια μετείχαν ως τακτικοί στρατιώτες στον απελευθερωτικό αγώνα και ευτύχησαν να δουν ελεύθερο το Ασβεστοχώρι.

Σαν σήμερα πριν από 100 χρόνια, την 27η Οκτωβρίου 1912, για πρώτη φορά από την ίδρυσή του εισήλθε στο Ασβεστοχώρι Ελληνικός Στρατός. Επρόκειτο για ευζωνικό τάγμα, υπό τη διοίκηση του ταγματάρχη, Γεωργίου Κολοκοτρώνη, που παρέλασε στον κεντρικό δρόμο τού χωριού. Σ’ αυτό συμμετείχε και ο αποκαλούμενος και «Μαύρος Καβαλάρης», Ιωάννης Βελισσαρίου.

Τους εύζωνες υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό οι Ασβεστοχωρίτες και τους φιλοξένησαν όλο το χειμώνα, μέχρι τη νέα εξόρμηση κατά των Βουλγάρων, με την έναρξη του Β΄ Βαλκανικού πολέμου.

Το Ασβεστοχώρι κατά την περίοδο εκείνη «πρόσφερε» στο βωμό της πατρίδας 39 ηρωικά παιδιά του που θυσιάστηκαν υπέρ της ελευθερίας της τα ονόματα των οποίων, μαζί με αυτά που θυσιάστηκαν στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι γραμμένα με «χρυσά» γράμματα στο Ηρώο του, σε ένδειξη τιμής και παντοτινής ευγνωμοσύνης.

Νίκος Γιώτης

Καταχωρήθηκε επίσης σε Επέτειοι - Εκδηλώσεις Μνήμης, Επίκαιρα θέματα | Σχόλια κλειστά

Υπό κατάληψη το γυμνάσιο και το λύκειο Ασβεστοχωρίου

Η «μόδα» των καταλήψεων των γυμνασίων και των λυκείων που από τη δεκαετία του ’90 ζημιώνει μόνο τους μαθητές, αφού χάνουν μαθήματα, αλλά και τα σχολεία όταν υφίστανται καταστροφές, «χτύπησε» και φέτος το Ασβεστοχώρι. Και για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, πλήττει από σήμερα το γυμνάσιο και το λύκειό του, τα οποία τελούν υπό κατάληψη από μαθητές που έχουν ορισμένα αιτήματα, τα περισσότερα από τα οποία υπήρχαν και τα προηγούμενα χρόνια, χωρίς όμως να έχουν επιλυθεί μέσω της συγκεκριμένης μορφής αγώνα. Και παρότι οι μαθητές γνωρίζουν ότι υπάρχουν άλλοι τρόποι διεκδίκησης των, δίκαιων στην πλειονότητά τους, αιτημάτων, επιμένουν στην κατάληψη, η οποία ουσιαστικά πλήττει μόνον εκείνους (και κυρίως τους μαθητές της Γ’ λυκείου ενόψει των πανελλαδικών εξετάσεων) και όχι εκείνους προς τους οποίους απευθύνονται τα αιτήματα. Γιατί συνήθως μετά τη λήξη μιας κατάληψης οι μαθητές έχουν χάσει πολύτιμο εκπαιδευτικό χρόνο ο οποίος δύσκολα αναπληρώνεται, ενώ η πλειονότητά τους αποσυντονίζεται και χρειάζεται αρκετή προσπάθεια από τους ίδιους και τους καθηγητές τους για να συνεχίσουν την όποια εκπαιδευτική προσπάθειά τους.

Το ερώτημα που ορθώς τίθεται από τους μαθητές: «Όταν έχουμε τέτοια προβλήματα, δεν πρέπει να αγωνιστούμε για την επίλυσή τους; Να μην παλέψουμε για την επίλυσή τους;»

Η απάντηση είναι ασφαλώς και να αγωνιστούν, να παλέψουν, αλλά με ανοιχτά σχολεία. Να διεκδικήσουν από κοινού με τους συλλόγους γονέων και άλλους φορείς του τόπου, αλλά με ανοιχτά σχολεία και όχι με μεθόδους που ζημιώνουν κυρίως εκείνους.

Με λίγη φαντασία μπορούν να βρουν καινούργιους τρόπους αγώνα που θα στρέψουν επάνω τους τα βλέμματα της κοινής γνώμης και συγχρόνως των υπευθύνων στους οποίους απευθύνονται για να επιλύσουν τα προβλήματα των σχολείων του Ασβεστοχωρίου. Γιατί σίγουρα υπάρχουν άλλοι τρόποι διεκδίκησης και προβολής των αιτημάτων περισσότερο πρωτότυποι και αποτελεσματικοί από την κατάληψη, η οποία ουσιαστικά αποτελεί «κλείσιμο των σχολείων». Από τους μαθητές εξαρτάται αν θα πάψουν να ακολουθούν τη «μόδα» αυτή (των καταλήψεων) και να επινοήσουν άλλους τρόπους διεκδίκησης που θα τους ωφελούν περισσότερο παρά θα τους βλάπτουν

Το www.asvestohori.gr, η ηλεκτρονική εφημερίδα του Ασβεστοχωρίου, είναι ανοιχτή σε όλες τις απόψεις που αφορούν το καυτό αυτό θέμα και θα τις φιλοξενήσει από όπου κι αν προέρχονται.

Νίκος Γιώτης

Καταχωρήθηκε επίσης σε Απόψεις, Εκπαίδευση, Επίκαιρα θέματα, Κινητοποιήσεις | Σχόλια κλειστά


Powered by WordPress.