Καλωσορίσατε!

Το Ασβεστοχώρι είναι ένα από τα πλέον αναπτυσσόμενα προάστια της Θεσσαλονίκης, αφού το επιλέγουν ως μόνιμη κατοικία πολλοί Θεσσαλονικείς για το εξαιρετικό του κλίμα, τη θαυμάσια τοποθεσία όπου βρίσκεται και επειδή υπάρχει γρήγορη πρόσβαση σ’ αυτό από την πόλη.

Ενημέρωση

Εκδήλωση μνήμης στο Ασβεστοχώρι για τους 19 εκτελεσθέντες τον Ιούλιο του 1944

Εκδήλωση μνήμης πραγματοποιήθηκε στο Ασβεστοχώρι για τους 19 εκτελεσθέντες από τα στρατεύματα Κατοχής, στις 20 και 26 Ιουλίου 1944.
Στον τόπο της εκτέλεσης έγινε επιμνημόσυνη δέηση υπέρ των ψυχών των εκτελεσθέντων, προσκλητήριο νεκρών, κατάθεση στεφάνων, τήρηση ενός λεπτού σιγής και ανάκρουση του εθνικού ύμνου.
Στην εκδήλωση παρέστησαν -μεταξύ άλλων- η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Δώρα Αυγέρη,  ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ελληνικής Λύσης, Κωνσταντίνος Χήτας, η ανεξάρτητη βουλευτής Κωνσταντίνα Αδάμου, ο αντιπεριφερειάρχης Υποδομών και Δικτύων Κ. Μακεδονίας, Πάρις Μπίλλιας, ο αναπληρωτής πρόξενος της Γερμανίας στη Θεσσαλονίκη Κάρστεν Μύλλερ, ο αστυνομικός διευθυντής, Αθανάσιος Λαμπρόπουλος, ο διοικητής πυροσβεστικών υπηρεσιών Νομού Θεσσαλονίκης, Κωσταντίνος Δαδούδης, ο δήμαρχος Νεάπολης – Συκεών, Σίμος Δανιηλίδης.
Τον δήμο Πυλαίας – Χορτιάτη, στον οποίο ανήκει διοικητικά το Ασβεστοχώρι, εκπροσώπησαν ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, Μιχάλης Γεράνης και η αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας, Βίκυ Κανέλλου.
Στεφάνια κατέθεσαν εκτός των προαναφερθέντων, οι επικεφαλής των δημοτικών παρατάξεων, “Σύγχρονος Δήμος”, Έλενα Ρουσάκη  και “Δημιουργική Αλλαγή”, Κωνσταντίνος Καρπούζης, η διευθύντρια του Γενικού Νοσοκομείου “Γεώργιος Παπανικολάου”, Χριστίνα Τσαγκαρή, η πρόεδρος της Φιλοπτώχου Αδελφότητος Κυριών Ασβεστοχωρίου, Ζωή Μπάγκου, η πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών Ασβεστοχωρίου Ιωάννα Τσικαράκα και η πρόεδρος της Κίνησης Επικοινωνίας Πολιτών Φιλύρου, Ολυμπία Δημαράτου.
                                                          Νίκος Γιώτης

Ο Ασβεστοχωρίτης, Τάσος Τούσης, πρώτος νεκρός του Μάη του ‘36

Η Κατίνα Τούση μοιρολογεί το γιο της

Την 9η Μαΐου, κάθε χρόνου, δηλαδή σαν σήμερα, το Ασβεστοχώρι τιμάει ή μάλλον θα έπρεπε να τιμάει, γιατί τα τελευταία χρόνια δε βλέπουμε να συμβαίνει κάτι τέτοιο, ένα παιδί του, το οποίο το 1936 έπεσε νεκρό κατά τη διάρκεια εργατικής διαδήλωσης. Μόνο που δεν ήταν απλά ένας από τους πολλούς νεκρούς που έδωσαν τη ζωή τους για τα δικαιώματα των εργατών, αλλά έμεινε γνωστός, ως ο πρώτος νεκρός του Μάη του ’36. Το Μάιο του ‘36, λίγους μήνες πριν τη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά, με διορισμένο όμως πρωθυπουργό τον μετέπειτα δικτάτορα, από τον βασιλιά Γεώργιο, άρχισε η μεγάλη απεργία των καπνεργατών. Στις 9 Μαΐου οι αστυνομικές αρχές της Θεσσαλονίκης απαγόρευσαν στην πορεία των εργατών να πλησιάσει στο κτίριο διοίκησης της πόλης, με αποτέλεσμα να ξεκινήσουν σοβαρά επεισόδια. Ο 25χρονος Ασβεστοχωρίτης αυτοκινητιστής, Τάσος Τούσης, έπεσε νεκρός, από πυρά αστυνομικών. Ήταν το πρώτο θύμα στα γεγονότα του Μάη του ‘36. Οι απεργοί αμέσως ξήλωσαν μία πόρτα και τοποθέτησαν πάνω της τη σορό του νεκρού. Όπως είναι γνωστό η φωτογραφία με το μοιρολόι της μάνας του νεκρού διαδηλωτή, Κατίνας Τούση, που θρηνούσε πάνω από τη σορό του γιου της, ενέπνευσε τον Γιάννη Ρίτσο, να γράψει τον «Επιτάφιο» τον οποίο μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης.

                                                                                                                                                       Νίκος Γιώτης

Χριστουγεννιάτικα έθιμα του Ασβεστοχωρίου

Έθιμα

Τα εορταστικά δρώμενα των Χριστουγέννων στο Ασβεστοχώρι άρχιζαν ουσιαστικά από τις 22 Δεκεμβρίου γιορτή της Αγίας Αναστασίας, οπότε οι γυναίκες καθάριζαν τα σπίτια και γι αυτό τη μέρα εκείνη την αποκαλούσαν “ξεσκονίστρα”. Την παραμονή πολλοί Ασβεστοχωρίτες πήγαιναν στο μοναστήρι της Αγίας Αναστασίας Βασιλικών να προσκυνήσουν τη χάρη της. Μέχρι την εποχή του μεσοπολέμου πήγαιναν με τα υποζύγιά τους (άλογα, γαϊδούρια, μουλάρια) ή ακόμη και με τα πόδια. Όπως έλεγαν παλιοί Ασβεστοχωρίτες, ξεκινούσαν νωρίς το πρωί, ώστε να φτάσουν αργά το μεσημέρι και αφού ξεκουράζονταν παρακολουθούσαν τον εσπερινό και κοιμόντουσαν στη μονή. Ανήμερα της γιορτής αφού παρακολουθούσαν τη θεία λειτουργία, επέστρεφαν στο Ασβεστοχώρι. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες συνεχίζουν να πηγαίνουν στη μονή αλλά με τουριστικά λεωφορεία ή ΙΧ αυτοκίνητα.

Κατά την ημέρα εκείνη οι άντρες έσφαζαν το γουρούνι που αγόραζαν μικρό (περίπου 15 – 20 κιλά) το καλοκαίρι και το εξέτρεφαν αυτούς τους μήνες με αποφάγια, βελανίδια και πασπάλι, με αποτέλεσμα να φτάνει την περίοδο των Χριστουγέννων περίπου τα 120 – 150 κιλά. Κατά τον τελευταίο μήνα το τάιζαν συνήθως με καλαμποκάλευρο, προκειμένου να κάνει περισσότερο λίπος που το αξιοποιούσαν, μετά το σφάξιμο, δεόντως. Στο σφάξιμο βοηθούσαν συνήθως κι άλλοι άνδρες, συγγενείς, φίλοι ή γείτονες επειδή ήταν δύσκολη… δουλειά και χρειαζόταν δύναμη για την ακινητοποίηση του ζώου αλλά και… χέρια στη συνέχεια για το καθάρισμά του. Παλιότερα κυκλοφορούσε σαν “ανέκδοτο” η περίπτωση ενός γουρουνιού που δεν κατάφερε ο ιδιοκτήτης του να το ακινητοποιήσει πλήρως την ώρα που προσπάθησε να το σφάξει, του ξέφυγε και έτρεχε μουγκρίζοντας να σωθεί στα στενά του χωριού, με το μαχαίρι καρφωμένο στο λαιμό του… Γιαυτό χρειάζονταν κυρίως πολλά χέρια.

Το σφάξιμο του γουρουνιού ήταν σαν μια γιορτή για όσους συμμετείχαν σ” αυτό, αφού πλαισιώνονταν από οινοποσία, ενώ οι νοικοκυρές κερνούσαν ό,τι φαγώσιμο συνοδευτικό μεζέ διέθεταν, όπως τουρσί, ελιές και τυρί αν υπήρχε. Οι πιο καλοί όμως μεζέδες προέρχονταν από το σφαγμένο ζώο, από το οποίο έκαναν τηγανιές. Πιο νόστιμα από οτιδήποτε άλλο όμως, ήταν τα «τσιγαρίδια». Επρόκειτο για κομματάκια ψαχνού κρέατος, που βρίσκονταν μέσα στο λίπος του γουρουνιού, το οποίο αφού έλιωναν ζεσταίνοντάς το σε υψηλή θερμοκρασία, το στράγγιζαν και έμεναν τα «τσιγαρίδια» τα οποία τηγάνιζαν. Στη συνέχεια το λίπος το άφηναν να ξαναπαγώσει και το διατηρούσν σε τενεκέδες ή κιούπια και το χρησιμοποιούσαν σαν βούτυρο στη μαγειρική, για πίτες ή για την παρασκευή γλυκισμάτων τα οποία μοσχοβολούσαν.

 

 Έθιμα της παραμονής

Το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων, σε όλα τα σπίτια έτρωγαν νηστήσιμα με κυρίως πιάτο τη φασολάδα και ο γηραιότερος άνδρας της οικογένειας πριν από το φαγητό θύμιαζε το τραπέζι και όλο το σπίτι. Το έθιμο αυτό τηρείται ακόμη στο Ασβεστοχώρι.

Αφού έτρωγαν, ένας από τους γονείς ή τις γιαγιάδες ή παππούδες αποσπούσε για λίγο την προσοχή των παιδιών και κάποιος άλλος έριχνε λίγο νερό στο τζάκι και στη συνέχεια έλεγε πως «κατούρησε ο καλλικάντζαρος», εξάπτοντας τη φαντασία των παιδιών και δίνοντας την ευκαιρία στους πιο ηλικιωμένους να πούνε κάποια σχετικά παραμύθια…

Από τη δεκαετία του ’50, στη 1 περίπου τα ξημερώματα των Χριστουγέννων, άνδρες και γυναίκες της χορωδίας του χωριού συγκεντρώνονται και “περιφέρονται” στους δρόμους του χωριού και ψάλλουν στις γειτονιές το “Χιόνια στο Καμπαναριό”. Η χορωδία αφού γυρίσει όλες τις γειτονιές καταλήγει στις 5 το πρωί στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, όπου αφού το ψάλλει για τελευταία φορά τα μέλη της πάνε και προσκυνούν τη “Γέννηση του Χριστού”. Την ώρα εκείνη αρχίζει και η θεία λειτουργία των Χριστουγέννων.

Είναι χαρακτηριστικό πως πολλοί κάτοικοι παρά την προχωρημένη ώρα ξαγρυπνούν και κερνούν στα μέλη της χορωδίας, διάφορα οινοπνευματώδη ή ζεστά ροφήματα για να ζεσταθούν, μιας και η θερμοκρασία συνήθως είναι κοντά ή κάτω από το “μηδέν” και διάφορα εδέσματα.

 

Το χριστουγεννιάτικο τραπέζι

Το χοιρινό με πρασοσέλινο ήταν το κυρίως φαγητό των Χριστουγέννων στα περισσότερα σπίτια. Σε άλλα, των οποίων οι νοικοκύρηδες εξέτρεφαν κότες και γι αυτούς ίσως το χοιρινό ήταν «πολυτέλεια» έκαναν κοτόσουπα και κοτόπουλο ψητό. Κοτόσουπα μαγείρευαν και έτρωγαν συνήθως μετά τη θεία λειτουργία των Χριστουγέννων και όσοι νήστευαν, ώστε να μην τους πέσει το κυρίως φαγητό “βαρύ” μετά από τόσες μέρες νηστείας, όπως έλεγαν.

Απαραίτητοι στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι ήταν και οι λαχανοσαρμάδες που συμβόλιζαν το “σπαργάνωμα” του Χριστού από την Παναγία.

 

Νίκος Γιώτης      

 

 

Εικόνες μιας άλλης εποχής

Όπως παλιά

Τελευταίες καλοκαιρινές “αναλαμπές” αυτές τις μέρες και σιγά σιγά αρχίζουμε να συνηθίζουμε στην ιδέα πως σύντομα και οι φετινές καλοκαιρινές μέρες θα μας εγκαταλείψουν… Όλοι, όμως, κάτι καλό θα έχουμε να θυμόμαστε απ΄ αυτό. Ίσως κάποιες εικόνες από τις διακοπές μας ή κάποιες από το… παρελθόν που, ευτυχώς, συνεχίζουν να υπάρχουν κάθε καλοκαίρι στο Ασβεστοχώρι.

Όπως αυτή της φωτογραφίας που τα τελευταία χρόνια συνεχίζουμε να βλέπουμε στη συγκεκριμένη κωμόπολη. Εικόνες που πριν από λίγες δεκαετίες τις βλέπαμε σε κάθε γειτονιά του Ασβεστοχωρίου. Συνήθως οι άνδρες πήγαιναν στην “Αγορά”, όπου υπήρχαν πολλά καφενεία και οι γυναίκες μαζεύονταν, κυρίως μετά το σούρουπο, στους “σοφάδες”, που ήταν ένα είδος κτιστών… καναπέδων και συζητούσαν. Συζητήσεις ατέλειωτες τις οποίες αρκετές φορές διέκοπταν τα κλάματα κάποιου παιδιού που χτυπούσε παίζοντας με τα άλλα της γειτονιάς κρυφτό, εννιάπετρο, μήλα, σχοινάκι, ποδόσφαιρο, μακριά γαϊδάρα κ.α., αφού τότε δεν υπήρχαν -όπως τώρα- τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που τα “εγκλωβίζουν” μπροστά σε μία οθόνη μέσα στα σπίτια τους.

Όλα τα παιχνίδια είχαν τη χάρη τους, ακόμη και ο πετροπόλεμος των αγοριών δύο γειτονιών, ο οποίος αν δεν τελείωνε με το… άνοιγμα ενός κεφαλιού, ολοκληρωνόταν με τις φωνές και το κυνηγητό κάποιας νοικοκυράς που της έσπαζαν κατά λάθος το τζάμι! Εικόνες μιας άλλης εποχής, που έφυγαν ανεπιστρεπτί! Ευτυχώς οι κυρίες της φωτογραφίας μας, συνεχίζουν να διατηρούν τα καλοκαίρια τη συγκεκριμένη εικόνα του παρελθόντος, έστω κι αν δεν υπάρχει πλέον στη γειτονιά τους (περιοχή Μήλιο) κάποιος “σοφάς” για να κάτσουν, αλλά αξιοποιούν τα παγκάκια της περιοχής…

Να ΄ναι γερές και να μας χαρίζουν ανάλογες εικόνες για πολλά ακόμη χρόνια!

Νίκος Γιώτης

 

 

 

 

 

 

Υποβιβάστηκε η ποδοσφαιρική ομάδα της Νέας Γενεάς – Θα “γιορτάσει” το 2016 τα 90 χρόνια ιστορίας της στη… Β’ Κατηγορία

Η Νέα Γενεά κατά την αγωνιστική περίοδο 1956-57 που αποτελούσε το φόβητρο των αντιπάλων της στην ΕΠΣΜ. Οι 10 ποδοσφαιριστές της ενδεκάδας ήταν Ασβεστοχωρίτες.  Όρθιοι: Στέφανος Νείρος, Στέργιος Κυριαζής, Βαγγέλης Μαλαμάτης, Ντόρης Καρακάξας, Πέτρος Κραβάρης, Τάκης Κοντόπουλος. Καθιστοί: Τάσος Νείρου, Αστέριος  Κίσσας, Αντώνης  Καρπούζας, Γιώργος Δόσπρας, Λευτέρης Βαρελάς

Η Νέα Γενεά κατά την αγωνιστική περίοδο 1956-57 που αποτελούσε το φόβητρο των αντιπάλων της στην ΕΠΣΜ. Οι 10 ποδοσφαιριστές της βασικής ενδεκάδας ήταν Ασβεστοχωρίτες και ένας από την Εξοχή.
Όρθιοι: Στέφανος Νείρος, Στέργιος Κυριαζής, Βαγγέλης Μαλαμάτης, Ντόρης Καρακάξας, Πέτρος Κραβάρης, Τάκης Κοντόπουλος.
Καθιστοί: Τάσος Νείρου, Αστέριος Κίσσας, Αντώνης Καρπούζας, Γιώργος Δόσπρας, Λευτέρης Βαρελάς

 

Στον αυτοεγκλωβισμό της διοίκησης της Νέας Γενεάς το περασμένο καλοκαίρι με την πρόσληψη του προπονητή Ηρακλή Κουτουνίδη, επειδή απέκτησε η ιστορική ομάδα της κωμόπολής μας πολλούς ποδοσφαιριστές, που πρότεινε (έφερε) εκείνος, αποδίδουν οι φίλαθλοι του Ασβεστοχωρίου τον υποβιβασμό της στη Β’ Κατηγορία της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας (ΕΠΣΜ).
Ο αυτοεγκλωβισμός έγκειται στο γεγονός ότι ενώ η ομάδα κατά τις δέκα πρώτες αγωνιστικές είχε μόλις τρεις βαθμούς και τα μηνύματα για την πορεία της ήταν αρνητικά, εντούτοις η διοίκηση δεν αντικατέστησε τον προπονητή με άλλον (μια αλλαγή που ίσως λειτουργούσε θετικά), φοβούμενη, πιθανόν, ότι αποχωρώντας εκείνος θα αποχωρούσαν μαζί του και οι ποδοσφαιριστές που είχε προτείνει να αποκτηθούν, με αποτέλεσμα, ίσως, αν συνέβαινε αυτό, στη συνέχεια η ομάδα να… ξέμενε από παίκτες. Έτσι ο προπονητής παρέμεινε στη θέση του και παρά την προσωρινή απομάκρυνση της ομάδας από τις τελευταίες θέσεις, στη συνέχεια κατρακύλησε εκ νέου στην… ουρά της βαθμολογίας, όπου τη βρήκε η λήξη της κανονικής περιόδου και οδηγήθηκε σε αγώνα μπαράζ με τον Ολυμπιακό Τερψιθέας με μειονέκτημα έδρας, τον οποίο έχασε και υποβιβάστηκε.
Εκτός αυτού η στελέχωση της ομάδας με συνολικά 10 – 11 ποδοσφαιριστές που δεν είχαν καμία σχέση με το Ασβεστοχώρι, εκ των οποίων οι περισσότεροι αγωνίζονταν ως βασικοί, δεδομένου ότι ήταν προσωπικές επιλογές του προπονητή (μεταξύ των οποίων ο… γιος του που ήταν και ο μοναδικός τερματοφύλακας ως τον Ιανουάριο αλλά και ο ανιψιός του), είχε ως αποτέλεσμα να μην υπάρχει το κίνητρο για τους κατοίκους του Ασβεστοχωρίου να πηγαίνουν στο γήπεδο να ενισχύουν κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος την ομάδα, μιας και δεν αγωνίζονταν πλέον σ’ αυτήν κάποιοι συγγενείς, συντοπίτες ή φίλοι τους.
Η πικρία που είναι έκδηλη στους φίλους της ομάδας προέρχεται κυρίως από το γεγονός ότι υποβιβάστηκε έχοντας, όπως προαναφέραμε, ως βασικό κορμό ποδοσφαιριστές που… κατοικοεδρεύουν εκτός Ασβεστοχωρίου.
Συνεπώς, διερωτόμαστε τι νόημα έχουν οι ακαδημίες, όταν ο βασικός κορμός της ομάδας αποτελούνταν από τους λεγόμενους “λεγεωνάριους” και όχι από παιδιά από το Ασβεστοχώρι;
Επίσης τίθεται το ερώτημα για ποιο λόγο η συγκεκριμένη διοίκηση, ενώ ξεκίνησε τη θητεία της, όπως είχαμε τονίσει και σε άρθρο μας το Μάρτιο του 2012 (http://www.asvestohori.gr/?p=1021 ) “επενδύοντας” στο ποδοσφαιρικό δυναμικό του Ασβεστοχωρίου, στη συνέχεια, εγκατέλειψε αυτήν την τακτική και επιδόθηκε στις μεταγραφές παικτών εκτός της κωμόπολης;
Ασφαλώς απάντηση στο παραπάνω ερώτημα πρέπει να δώσουν τα μέλη της διοίκησης της Νέας Γενεάς… Γιατί στα τρία χρόνια που διοικεί η νυν διοίκηση δεν είδαμε να προωθούνται στη βασική ομάδα ποδοσφαιριστές από τις ακαδημίες. Άραγε δεν υπάρχουν ταλέντα σ’ αυτές που θα μπορούσαν να προωθηθούν στην Α’ ομάδα;
Κι όσο για το εγχείρημα της διοίκησης Γαρυφάλλου με το ΑΦΜ της ποδοσφαιρικής ομάδας “Άγιος Παύλος” (;) στην οποία ενέταξε ορισμένους εφήβους της και όχι μόνο, μάλλον δεν πέτυχε, αφού πολλοί από αυτούς, όπως αποδείχτηκε, θα μπορούσαν να πλαισιώσουν την πρώτη ομάδα, αν φυσικά είχαν μείνει κάποιες θέσεις ελεύθερες στο ρόστερ της, που “είχε γεμίσει” από τους… προτεινόμενους από τον κ. Κουτουνίδη ποδοσφαιριστές.
Ίσως έτσι κάποιοι νεαροί να αποκτούσαν εμπειρίες και κάποιοι άλλοι να βοηθούσαν την ομάδα, αλλά στην περίπτωση εκείνη και να υποβιβαζόταν η Νέα Γενεά, ουδείς θα επέρριπτε ευθύνες στη διοίκηση για λάθος χειρισμούς της που οδήγησαν στην πτώση της.
Αντιθέτως θα είχε αρκετούς ποδοσφαιριστές με εμπειρία από παιχνίδια Α’ Κατηγορίας στα πόδια τους (και όχι Γ’ Κατηγορίας) έτοιμους να βοηθήσουν, κατά την προσεχή περίοδο, στην επάνοδο της ομάδας.
Για να μην πούμε ότι και πολύ περισσότερους φιλάθλους θα είχε, αφού αρκετοί ήταν εκείνοι που επέλεγαν να πάνε να παρακολουθήσουν φίλους τους που έπαιζαν στην ομάδα του “Αγίου Παύλου” και όχι της Νέας Γενεάς, ασχέτως αν αγωνίζονταν οι δύο ομάδες διαφορετικές ώρες.
Στη δύσκολη αυτή στιγμή καλό είναι η διοίκηση να πραγματοποιήσει μία συγκέντρωση των φίλων της ομάδας, όχι τόσο απολογιστικού χαρακτήρα, αλλά κυρίως με αναφορά στις προοπτικές της Νέας Γενεάς και τα μελλοντικά σχέδια της διοίκησης, τα οποία ελπίζουμε και ευχόμαστε να έχουν σχέση με τη στελέχωση της πρώτης ομάδας με παιδιά, κυρίως από το Ασβεστοχώρι. Όπως συνέβαινε παλιά. Από τη σύστασή της το 1926. Επί δεκαετίες ολόκληρες.

Καλό θα ήταν η πρώτη κίνηση να αφορά στην πρόσληψη ενός προπονητή – παιδαγωγού. Με αποδεδειγμένη εμπειρία στην προώθηση νεαρών ταλαντούχων παιχτών σε ανδρικές ομάδες και όχι απλώς με πτυχίο καθηγητή Φυσικής Αγωγής όπως ο συντοπίτης μας, Δημήτρης Παπαϊωάννου, ο οποίος προ διετίας που ήταν προπονητής της ανδρικής ομάδας της Νέας Γενεάς, ούτε καν είχε μπει στον κόπο να πάει να παρακολουθήσει έστω ένα παιχνίδι της ομάδας του Λυκείου Ασβεστοχωρίου για το σχολικό πρωτάθλημα, η οποία τη χρονιά εκείνη, με αλλεπάλληλες “τεσσάρες” και “πεντάρες” που είχε σημειώσει είχε φτάσει στον τελικό του ομίλου της. Όπου ήταν σίγουρο πως θα εντόπιζε ταλαντούχους ποδοσφαιριστές για την ανδρική ομάδα…

Νίκος Γιώτης

 

 

 

 

“Φτωχότερο” το Ασβεστοχώρι κατά τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων

25102010689Ανέκαθεν ήταν φιλόζωος, αλλά τις δύο τελευταίες δεκαετίες της ζωής του, ουσιαστικά τις αφιέρωσε στα ζώα συντροφιάς, τα οποία φρόντιζε, περιέθαλπε και για τα οποία, χωρίς υπερβολή, ξόδευε το μεγαλύτερο μέρος της σύνταξής του. Η φετινή 4η Οκτωβρίου, κατά την οποία γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων, ίσως να μην έχει τόσο… εορταστικό χαρακτήρα για το Ασβεστοχώρι, που πενθεί τον Γρηγόρη Παρθένη, ο οποίος έφυγε ξαφνικά από κοντά μας πριν από μερικούς μήνες.

Ήταν σίγουρα ο πιο φιλόζωος Ασβεστοχωρίτης κι αυτό το έδειχνε καθημερινά έμπρακτα, αφού είχε μετατρέψει το αγρόκτημά του στο δάσος Κουρί σε καταφύγιο ζώων, το οποίο συντηρούσε χωρίς καμία βοήθεια από πουθενά, φιλοξενώντας παράλληλα και αρκετά ζώα στο σπίτι του. Επίσης δαπανούσε αρκετά χρήματα για τη θεραπεία τραυματισμένων ή ασθενών ζώων ή ακόμη και για τη στείρωση πολλών αδέσποτων.

Στο αυτοκίνητό του υπήρχαν πάντοτε σάκοι με τροφή για σκύλους και γάτες, που τάιζε όπου συναντούσε.

Φωτογραφία0553

Χαρακτηριστική ήταν η κινητοποίηση των εγκαταλελειμμένων σκύλων στο δάσος Κουρί, όταν ανέβαινε τη μεγάλη ανηφόρα και κατευθύνονταν προς το αγρόκτημά του. Συνήθως βγαίνοντας στην ευθεία κόρναρε ορισμένες φορές, ήχο που αναγνώριζαν τα συγκεκριμένα ζώα και τρέχοντας μετέβαιναν προς το σημείο εκείνο!

Ο Γρηγόρης Παρθένης με τις δράσεις του συνέβαλε σημαντικά στην αύξηση της ευαισθητοποίησης των συμπολιτών μας στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα ζώα συντροφιάς, ενώ παράλληλα στήριζε το έργο των φιλοζωικών οργανώσεων.

 

Σε πολλά σημεία του δάσους Κουρί, ο Γρηγόρης Παρθένης κατασκεύασε αυτοσχέδια σπιτάκια για τους αδέσποτους σκύλους, ώστε προφυλάσσονται από τις αντίξοες καιρικές συνθήκες

Σε πολλά σημεία του δάσους Κουρί, ο Γρηγόρης Παρθένης κατασκεύασε αυτοσχέδια σπιτάκια για τους αδέσποτους σκύλους, ώστε να προφυλάσσονται από τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες

Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και λίγες ώρες πριν φύγει από κοντά μας “προδομένος” από την καρδιά του, παρά τις έντονες ενοχλήσεις στο στήθος, πριν μεταβεί στο εφημερεύον νοσοκομείο, πήγε πρώτα στο αγρόκτημά του για να ταΐσει τους τετράποδους φίλους του, θέλοντας ίσως να τους… αποχαιρετήσει!

Νίκος Γιώτης

Χριστουγεννιάτικα έθιμα του Ασβεστοχωρίου

Έθιμα

Τα εορταστικά δρώμενα των Χριστουγέννων στο Ασβεστοχώρι άρχιζαν ουσιαστικά από τις 22 Δεκεμβρίου γιορτή της Αγίας Αναστασίας, οπότε οι γυναίκες καθάριζαν τα σπίτια και γι αυτό τη μέρα εκείνη την αποκαλούσαν “ξεσκονίστρα”. Την παραμονή πολλοί Ασβεστοχωρίτες πήγαιναν στο μοναστήρι της Αγίας Αναστασίας Βασιλικών να προσκυνήσουν τη χάρη της. Μέχρι την εποχή του μεσοπολέμου πήγαιναν με τα υποζύγιά τους (άλογα, γαϊδούρια, μουλάρια) ή ακόμη και με τα πόδια. Όπως έλεγαν παλιοί Ασβεστοχωρίτες, ξεκινούσαν νωρίς το πρωί, ώστε να φτάσουν αργά το μεσημέρι και αφού ξεκουράζονταν παρακολουθούσαν τον εσπερινό και κοιμόντουσαν στη μονή. Ανήμερα της γιορτής αφού παρακολουθούσαν τη θεία λειτουργία, επέστρεφαν στο Ασβεστοχώρι. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες συνεχίζουν να πηγαίνουν στη μονή αλλά με τουριστικά λεωφορεία ή ΙΧ αυτοκίνητα.

Κατά την ημέρα εκείνη οι άντρες έσφαζαν το γουρούνι που αγόραζαν μικρό (περίπου 15 – 20 κιλά) το καλοκαίρι και το εξέτρεφαν αυτούς τους μήνες με αποφάγια, βελανίδια και πασπάλι, με αποτέλεσμα να φτάνει την περίοδο των Χριστουγέννων περίπου τα 120 – 150 κιλά. Κατά τον τελευταίο μήνα το τάιζαν συνήθως με καλαμποκάλευρο, προκειμένου να κάνει περισσότερο λίπος που το αξιοποιούσαν, μετά το σφάξιμο, δεόντως. Στο σφάξιμο βοηθούσαν συνήθως κι άλλοι άνδρες, συγγενείς, φίλοι ή γείτονες επειδή ήταν δύσκολη… δουλειά και χρειαζόταν δύναμη για την ακινητοποίηση του ζώου αλλά και… χέρια στη συνέχεια για το καθάρισμά του. Παλιότερα κυκλοφορούσε σαν “ανέκδοτο” η περίπτωση ενός γουρουνιού που δεν κατάφερε ο ιδιοκτήτης του να το ακινητοποιήσει πλήρως την ώρα που προσπάθησε να το σφάξει, του ξέφυγε και έτρεχε μουγκρίζοντας να σωθεί στα στενά του χωριού, με το μαχαίρι καρφωμένο στο λαιμό του… Γιαυτό χρειάζονταν κυρίως πολλά χέρια.

Το σφάξιμο του γουρουνιού ήταν σαν μια γιορτή για όσους συμμετείχαν σ” αυτό, αφού πλαισιώνονταν από οινοποσία, ενώ οι νοικοκυρές κερνούσαν ό,τι φαγώσιμο συνοδευτικό μεζέ διέθεταν, όπως τουρσί, ελιές και τυρί αν υπήρχε. Οι πιο καλοί όμως μεζέδες προέρχονταν από το σφαγμένο ζώο, από το οποίο έκαναν τηγανιές. Πιο νόστιμα από οτιδήποτε άλλο όμως, ήταν τα «τσιγαρίδια». Επρόκειτο για κομματάκια ψαχνού κρέατος, που βρίσκονταν μέσα στο λίπος του γουρουνιού, το οποίο αφού έλιωναν ζεσταίνοντάς το σε υψηλή θερμοκρασία, το στράγγιζαν και έμεναν τα «τσιγαρίδια» τα οποία τηγάνιζαν. Στη συνέχεια το λίπος το άφηναν να ξαναπαγώσει και το διατηρούσν σε τενεκέδες ή κιούπια και το χρησιμοποιούσαν σαν βούτυρο στη μαγειρική, για πίτες ή για την παρασκευή γλυκισμάτων τα οποία μοσχοβολούσαν.

 

 Έθιμα της παραμονής

Το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων, σε όλα τα σπίτια έτρωγαν νηστήσιμα με κυρίως πιάτο τη φασολάδα και ο γηραιότερος άνδρας της οικογένειας πριν από το φαγητό θύμιαζε το τραπέζι και όλο το σπίτι. Το έθιμο αυτό τηρείται ακόμη στο Ασβεστοχώρι.

Αφού έτρωγαν, ένας από τους γονείς ή τις γιαγιάδες ή παππούδες αποσπούσε για λίγο την προσοχή των παιδιών και κάποιος άλλος έριχνε λίγο νερό στο τζάκι και στη συνέχεια έλεγε πως «κατούρησε ο καλλικάντζαρος», εξάπτοντας τη φαντασία των παιδιών και δίνοντας την ευκαιρία στους πιο ηλικιωμένους να πούνε κάποια σχετικά παραμύθια…

Από τη δεκαετία του ’50, στη 1 περίπου τα ξημερώματα των Χριστουγέννων, άνδρες και γυναίκες της χορωδίας του χωριού συγκεντρώνονται και “περιφέρονται” στους δρόμους του χωριού και ψάλλουν στις γειτονιές το “Χιόνια στο Καμπαναριό”. Η χορωδία αφού γυρίσει όλες τις γειτονιές καταλήγει στις 5 το πρωί στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, όπου αφού το ψάλλει για τελευταία φορά τα μέλη της πάνε και προσκυνούν τη “Γέννηση του Χριστού”. Την ώρα εκείνη αρχίζει και η θεία λειτουργία των Χριστουγέννων.

Είναι χαρακτηριστικό πως πολλοί κάτοικοι παρά την προχωρημένη ώρα ξαγρυπνούν και κερνούν στα μέλη της χορωδίας, διάφορα οινοπνευματώδη ή ζεστά ροφήματα για να ζεσταθούν, μιας και η θερμοκρασία συνήθως είναι κοντά ή κάτω από το “μηδέν” και διάφορα εδέσματα.

 

Το χριστουγεννιάτικο τραπέζι

Το χοιρινό με πρασοσέλινο ήταν το κυρίως φαγητό των Χριστουγέννων στα περισσότερα σπίτια. Σε άλλα, των οποίων οι νοικοκύρηδες εξέτρεφαν κότες και γι αυτούς ίσως το χοιρινό ήταν «πολυτέλεια» έκαναν κοτόσουπα και κοτόπουλο ψητό. Κοτόσουπα μαγείρευαν και έτρωγαν συνήθως μετά τη θεία λειτουργία των Χριστουγέννων και όσοι νήστευαν, ώστε να μην τους πέσει το κυρίως φαγητό “βαρύ” μετά από τόσες μέρες νηστείας, όπως έλεγαν.

Απαραίτητοι στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι ήταν και οι λαχανοσαρμάδες που συμβόλιζαν το “σπαργάνωμα” του Χριστού από την Παναγία.

 

Νίκος Γιώτης      

 

 

Να ληφθούν μέτρα κατά της λαθροϋλοτομίας στο Δάσος Κουρί

“Θύμα” της οικονομικής κρίσης έχει πέσει και το Δάσος Κουρί, όπου τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί κατακόρυφα τα φαινόμενα της παράνομης υλοτομίας, με αποτέλεσμα ορισμένες περιοχές του να θυμίζουν “κρανίου τόπο”.

"Κρανίου τόπο" θυμίζει σε ορισμένες περιοχές του το Δάσος Κουρί, εξαιτίας της λαθροϋλοτομίας.

Μετά την άνοδο της τιμής του πετρελαίου, το πρόβλημα της λαθροϋλοτομίας στο, ουσιαστικά αφύλαχτο, δάσος του Ασβεστοχωρίου έχει γίνει έντονο, αφού επιτελείται μία περιβαλλοντική καταστροφή. Κάποιοι ασυνείδητοι κόβουν τα δένδρα, τα οποία γίνονται καυσόξυλα στις σόμπες ή τα τζάκια τους, ενώ οι υπάλληλοι του Δασαρχείου Θεσσαλονίκης φαίνεται να αδυνατούν να αντιμετωπίσουν το δυσάρεστο αυτό φαινόμενο.

«Μέρες της γερμανικής κατοχής θυμίζει η λαθροϋλοτομία στο Κουρί», δήλωσε ηλικιωμένος συμπολίτης μας, που εξέφρασε την ελπίδα το φετινό χειμώνα να σταματήσει η καταστροφή του δάσους μας πριν να είναι αργά…

                 Ν. Γιώτης

 

 

 

Ολονύκτια… “Χιόνια στο καμπαναριό” και φέτος – ΒΙΝΤΕΟ

Χορωδία

“Μελωδική” ήταν και φέτος η Άγια Νύχτα της χριστιανοσύνης στο Ασβεστοχώρι, χάρη στα μέλη της Χορωδίας του, τα οποία τηρώντας την παράδοση 71 ετών, τραγούδησαν από τη 1 τα ξημερώματα, επί τέσσερις συνεχείς ώρες, το εορταστικό τραγούδι “Χιόνια στο Καμπαναριό”.

Τα μέλη της, υπό την καθοδήγηση του Δημήτρη Κεχαγιά, τραγούδησαν το “Χιόνια στο Καμπαναριό” σε πολλές γειτονιές του Ασβεστοχωρίου.

Πολλοί Ασβεστοχωρίτες, ντόπιοι και νέοι κάτοικοι περίμεναν και φέτος, ξαγρυπνώντας κι αυτοί μαζί με τους χορωδούς, να τους ακούσουν, να τους ευχαριστήσουν και να τους… ζεστάνουν λίγο και τους υποδέχθηκαν έξω από τα σπίτια τους με ποτά, γλυκίσματα, αφεψήματα και φρούτα. Κάθε φορά η ατμόσφαιρα “ζεσταίνονταν”, παρότι η θερμοκρασία εκείνες τις ώρες ήταν χαμηλή, και οι ευχές έπαιρναν και έδιναν. Χειραψίες, αλληλοασπασμοί και αναχώρηση για μια άλλη γειτονιά, ενώ σε ορισμένα παράθυρα ή μπαλκόνια διακρίνονται και κάποια πρόσωπα αγουροξυπνημένα που παρακολουθούσαν τις παραπάνω σκηνές με έκπληξη, ίσως, επειδή ήταν η πρώτη φορά που τις ζούσαν. Ορισμένοι από αυτούς άνοιγαν το παράθυρο και εύχονταν “και του χρόνου”. Άλλοι πάλι όχι. Ίσως πίστευαν πως ήταν μέρος του… ονείρου που έβλεπαν νωρίτερα στον ύπνο τους. Γιατί όντως όλα αυτά αν τα ζήσεις από κοντά, μοιάζουν ονειρεμένα…

Πρόκειται για μια βραδιά διαφορετική από όλες τις άλλες του χρόνου για τους συμμετέχοντες, γι αυτό και ορισμένοι αν και έχουν περάσει τα… 80, όπως ο Στέλιος Πρασάς, συνοδευόμενος από τη σύζυγο του Σταυρούλα Δούδη, εξέπεμπαν μια “νεανική αύρα” και δεν υπολείπονταν σε ζωντάνια των νεώτερών τους στη χορωδία και “σκαρφάλωναν” με την ίδια μ’ εκείνους ευκολία τις ανηφοριές του Ασβεστοχωρίου. 

Το βράδυ αυτό όλα έχουν την ομορφιά τους. Ακόμη και η αγωνία αν σε μια γειτονιά υπάρξει κάποιος που θα βγει να τους κεράσει ή αν ανάψει έστω τα φώτα για να τους δείξει ότι τους άκουσε. Αλλά και να μη συμβεί κάτι τέτοιο δεν πτοούνται. Λες και είναι “ταγμένοι” να ξενυχτήσουν τραγουδώντας το συγκεκριμένο τραγούδι, διατηρώντας το έθιμο είτε τους ακούει κάποιος είτε όχι. Ξέρουν ότι στην επόμενη γειτονιά κάποιοι περιμένουν να τους ακούσουν, δίνοντάς τους εκτός από τα σχετικά κεράσματα και μια… ηθική ικανοποίηση. Εκτός από τα κεράσματα, πάντως, υπάρχουν και συνδημότες μας που προσφέρουν χρήματα, τα οποία καταγράφουν οι χορωδοί και στο τέλος ανακοινώνουν το συνολικό ποσό που συγκεντρώθηκε και τα ονόματα αυτών που τα πρόσφεραν. Με τα χρήματα αυτά παλιότερα οι συμμετέχοντες πήγαιναν σε μια ταβέρνα “για τη σύσφιξη των σχέσεών τους”, όπως έλεγαν, ενώ τα τελευταία χρόνια πηγαίνουν μια εκδρομή.

Σε όλη τη διάρκεια της “ευλογημένης” αυτής νύχτας τα πειράγματα μεταξύ των χορωδών ήταν και φέτος συνεχή.

Το ευχάριστο -για όσους αγαπούν το έθιμο- είναι ότι φαίνεται πως υπάρχει μία ανανέωση στα μέλη που συμμετέχουν στη χορωδία τη συγκεκριμένη βραδιά, τόσο σε πρόσωπα, αλλά το πιο ελπιδοφόρο είναι σε νέους ηλικιακά, οι οποίοι ίσως αποτελέσουν τη διάδοχη κατάσταση, δεδομένου ότι ηλικιωμένοι χορωδοί σταδιακά αποσύρονται. Ενδεικτικά να αναφέρουμε τη μαθήτρια Δημοτικού Ζωή Σαμακά, η οποία από πέρσι συμμετέχει με τον πατέρα της (φέτος συμμετείχε και η μητέρα της Αναστασία Βούσκα), ενώ φέτος για πρώτη φορά συμμετείχαν η μαθήτρια Γυμνασίου Μαρία Καμαδάνη, ο μαθητής Λυκείου Χάρης Σιτσιάνης, εγγονός του αείμνηστου χορωδού Κωνσταντίνου Κάλου, καθώς και η φοιτήτρια Σωτηρία Αραμπατζόγλου.

Φέτος για πρώτη φορά οι χορωδοί συγκεντρώθηκαν στη 1 π.μ. στην Αίθουσα του Λαογραφικού Μουσικοχορευτικού Συλλόγου στο κτίριο της πρώην Κοινότητας Ασβεστοχωρίου -και όχι στο ΚΑΠΗ όπως συνέβαινε επί χρόνια- για μία πρόβα και από κει άρχισε η… βόλτα τους σε γειτονιές της κωμόπολης.

Προβληματισμένη, κατά διαστήματα ήταν και φέτος από την αρχή, η Σταυρούλα Δούδη που επί δεκαετίες με τον σύζυγό της, συμμετέχουν σ’ αυτήν την… ιεροτελεστία, όπως θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε, επειδή δεν “έβγαιναν” οι φωνές όπως θα έπρεπε, προτρέποντας τον μαέστρο Δημήτρη Κεχαγιά “να αλλάξει τόνο”, αλλά στη συνέχεια άρχισε κι εκείνη να χαμογελά αφού μετά τα πρώτα “φάλτσα” που υπήρχαν η ομάδα “έδεσε” και το συνολικό άκουσμα ήταν καλύτερο. 

Συγκινημένη περίμενε και άκουσε το εορταστικό τραγούδι η 91 ετών Κατίνα Κακατέλη, η οποία ευχαρίστησε τους χορωδούς για τη χαρά που -όπως είπε- της έδωσαν.

Από τα εύθυμα της φετινής βραδιάς ήταν ότι για πρώτη φορά κάποιοι οικοδεσπότες ζητούσαν και έβγαιναν αναμνηστικές… σέλφι με τους χορωδούς, ίσως και για να τις αναρτήσουν στα “κοινωνικά δίκτυα”…

Οι χορωδοί έζησαν και μία συγκλονιστική εμπειρία, αφού μπροστά τους ξετυλίχτηκε στις 2.15 τα ξημερώματα μία σκηνή… αστυνομικής ταινίας, όταν ευρισκόμενοι στον κεντρικό δρόμο του Ασβεστοχωρίου -λίγα μέτρα πιο πάνω από το χώρο όπου στεγαζόταν το ΙΚΑ- περιπολικό που περιπολούσε μετά τα αλλεπάλληλα κρούσματα διαρρήξεων το τελευταίο διάστημα στην κωμόπολή μας, σταμάτησε ζητώντας κάποιες πληροφορίες από τους διερχόμενους. Τη στιγμή εκείνη οι αστυνομικοί εντόπισαν ένα όχημα παρόμοιο με αυτό που αναφέρουν αυτόπτες μάρτυρες πως χρησιμοποιούν οι διαρρήκτες. Το ακινητοποίησαν και με την απειλή των όπλων τους έκαναν εξακρίβωση στοιχείων, από την οποία αποδείχθηκε πως δεν επρόκειτο για διαρρήκτη αλλά για επιχειρηματία νυχτερινού κέντρου που δραστηριοποιείται στην περιοχή.

Μετά από πολλά χρόνια απουσίαζε από την χορωδία ο Νικηφόρος Χορτατσιάνης, επειδή έχασε προ μηνών τη σύζυγό του. Η χορωδία -πάντως- τιμητικά τραγούδησε το τραγούδι σε κοντινή απόσταση από το σπίτι του, κι όχι απ’ έξω όπως τα προηγούμενα χρόνια.

Φέτος απουσίαζε επίσης και η Αυγερινή Λεμοντζή ή οποία ήταν στην ομάδα γυναικών που συμμετείχαν στο έθιμο από το 1956. Τιμητικά στις 3.30 π.μ. τραγούδησαν έξω από το σπίτι της κι εκείνη βγήκε και κέρασε τους χορωδούς.

Δεν έλειψαν πάντως και οι εκτός Ασβεστοχωρίου συμμετοχές. Για μία ακόμη χρονιά ήρθε από τον Χορτιάτη και πλαισίωσε τη χορωδία ο Βασίλης Νουβάκης, ενώ για πρώτη φορά ήρθε από το Ρετζίκι ο Ιωακείμ Αναγνώστου, ο οποίος δήλωνε εντυπωσιασμένος!

Η χορωδία τα φετινά Χριστούγεννα τραγούδησε το “Χιόνια στο καμπαναριό” σε μία γειτονιά λιγότερη, αφού η Ιφιγένεια Κίνη, η οποία επί σειρά ετών περίμενε -γύρω στις 3.45 τα ξημερώματα τους χορωδούς να τραγουδήσουν και να τους κεράσει, έφυγε πρόσφατα από κοντά μας χτυπημένη από την επάρατη νόσο…

Το ποσό που συγκεντρώθηκε φέτος στην όμορφη αυτή “χορωδιακή περιπλάνηση”, ανήλθε σε 450 ευρώ. Προτείνουμε στους υπευθύνους της χορωδίας, τα χρήματα αυτά -αντί μιας δωρεάν ημερήσιας εκδρομής των χορωδών που πραγματοποιούν κάθε χρόνο- να προσφερθούν για την κάλυψη μέρους των εξόδων του δεύτερου χειρουργείου του συμπατριώτη μας Ντίνου Κεσσανιώτη, για την αφαίρεση όγκου από τον πνεύμονα. Σημειώνεται πως εδώ και καιρό έχει υπάρξει διαδικτυακά έκκληση για τη συγκέντρωση χρημάτων για τον παραπάνω σκοπό…

Οι στίχοι του τραγουδιού που ερμήνευσε και φέτος η χορωδία την παραμονή των Χριστουγέννων είναι οι εξής:

Χιόνια στο καμπαναριό,

που Χριστούγεννα σημαίνει.

Χιόνια στο καμπαναριό,

ξύπνησε όλο το χωριό.

Κι όλοι παν στην εκκλησιά,

το Χριστό να προσκυνήσουν.

Κι όλοι παν στην εκκλησιά,

λάμπει απόψε η Παναγιά.

 

Τέτοια νύχτα ήταν παιδιά,

που γεννήθηκε ο Χριστός μας.

Τέτοια νύχτα ήταν παιδιά,

κι είχαν χιόνια τα κλαδιά.

Εγεννήθηκες χωρίς,

στρωματάκι καλέ μας Χριστούλη.

Εγεννήθηκες χωρίς,

μια σκουφίτσα να φορείς.

Χιόνια στο καμπαναριό,

που Χριστούγεννα σημαίνει.

Χιόνια στο καμπαναριό,

ξύπνησε όλο το χωριό.

Για την ιστορία αναφέρουμε (αλφαβητικά) τα ονόματα των συμμετεχόντων φέτος στη χορωδία και ήταν οι: Ιωακείμ Αναγνώστου, Ντίνα Αντωνοπούλου, Σωτηρία Αραμπατζόγλου, Αναστασία Βούσκα, Μαρία Γέρου, Ελένη Γηρούκα, Σταυρούλα Δούδη – Πρασά, Αναστασία Δούκα, Μαρία Δούνα, Μαρία Ζέκου, Στέφανος Κακατέλης, Μαρία Καμαδάνη, Δημήτρης Κεχαγιάς (μαέστρος), Μαρία Κυριαζή – Σιββά, Ειρήνη Λάππα, Αυγερινή Λεμοντζή, Βασίλης Νουβάκης, Στέλιος Πρασάς, Ζωή Σαμακά, Δημήτρης Σαμακάς, Αλέκος Σιββάς, Χάρης Σιτσιάνης, Φανή Σολωμού, Όλγα Χατζηνείρου. 

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΑ ΦΕΤΙΝΑ… “ΧΙΟΝΙΑ ΣΤΟ ΚΑΜΠΑΝΑΡΙΟ” ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΣΒΕΣΤΟΧΩΡΙΟΥ 


                                                                   Νίκος Γιώτης

 

 

Να ληφθούν μέτρα κατά της λαθροϋλοτομίας στο Δάσος Κουρί

“Θύμα” της οικονομικής κρίσης έχει πέσει και το Δάσος Κουρί, όπου τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί κατακόρυφα τα φαινόμενα της παράνομης υλοτομίας, με αποτέλεσμα ορισμένες περιοχές του να θυμίζουν “κρανίου τόπο”.

"Κρανίου τόπο" θυμίζει σε ορισμένες περιοχές του το Δάσος Κουρί, εξαιτίας της λαθροϋλοτομίας.

Μετά την άνοδο της τιμής του πετρελαίου, το πρόβλημα της λαθροϋλοτομίας στο, ουσιαστικά αφύλαχτο, δάσος του Ασβεστοχωρίου έχει γίνει έντονο, αφού επιτελείται μία περιβαλλοντική καταστροφή. Κάποιοι ασυνείδητοι κόβουν τα δένδρα, τα οποία γίνονται καυσόξυλα στις σόμπες ή τα τζάκια τους, ενώ οι υπάλληλοι του Δασαρχείου Θεσσαλονίκης φαίνεται να αδυνατούν να αντιμετωπίσουν το δυσάρεστο αυτό φαινόμενο.

«Μέρες της γερμανικής κατοχής θυμίζει η λαθροϋλοτομία στο Κουρί», δήλωσε ηλικιωμένος συμπολίτης μας, που εξέφρασε την ελπίδα το φετινό χειμώνα να σταματήσει η καταστροφή του δάσους μας πριν να είναι αργά…

                 Ν. Γιώτης

 

 

 

Η παράνομη υλοτομία “απειλεί” το Δάσος Κούρι

Θύμα της οικονομικής κρίσης έχει πέσει και το Δάσος Κουρί, όπου τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί κατακόρυφα τα φαινόμενα της παράνομης υλοτομίας.

Το πρόβλημα της λαθροϋλοτομίας στο Δάσος του Ασβεστοχωρίου γίνεται ολοένα και εντονότερο, ενώ οι υπάλληλοι του Δασαρχείου Θεσσαλονίκης φαίνεται πως αδυνατούν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.

«Μέρες της γερμανικής Κατοχής θυμίζει η λαθροϋλοτομία στο Κουρί», δήλωσε ηλικιωμένος συμπολίτης μας, ο οποίος εξέφρασε την ελπίδα να σταματήσει η καταστροφή του δάσους μας πριν να είναι αργά…

                                                                                                         Ν.Γ.

 

 

Τα φθινοπωρινά χρώματα του δάσους Κουρί

DSC_0547DSC_0583DSC_0514Παρακολουθώντας τις σελίδες του facebook, διαπιστώνω πως πολλοί είναι οι συμπολίτες και φίλοι που αναρτούν φωτογραφίες από άλλες περιοχές της Ελλάδας αλλά και του εξωτερικού με “όμορφα τοπία”. Όντως τα περισσότερα από αυτά είναι εντυπωσιακά και αρέσουν όπως φαίνεται από τον αριθμό των ατόμων που επικροτούν τις συγκεκριμένες επιλογές.DSC_0552DSC_0589DSC_0549DSC_0536

Εντύπωση όμως μου προκαλεί το γεγονός ότι ενώ βρίσκεται δίπλα στο Ασβεστοχώρι το πανέμορφο δάσος Κουρί, στο οποίο μεταβαίνουν αρκετοί Θεσσαλονικείς προκειμένου να απολαύσουν τις ομορφιές του, εντούτοις λίγοι είναι οι συμπολίτες μας που το επισκέπτονται. Θέλοντας λοιπόν να προτρέψω κι άλλους να το επισκεφτούν, παραθέτω ορισμένες φωτογραφίες από το φθινοπωρινό δάσος Κουρί, που δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από τα “όμορφα τοπία” άλλων περιοχών.

                                                                                              Νίκος Γιώτης

 

 

Εντυπωσιακή επίδειξη μόδας της σχεδιάστριας Δήμητρας Γιώτη στο πλαίσιο της 81ης Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης

H σχεδιάστρια Δήμητρα Γιώτη, στο τέλος της επίδειξης, ανάμεσα στα μοντέλα που φόρεσαν τις δημιουργίες της

H σχεδιάστρια Δήμητρα Γιώτη, στο τέλος της επίδειξης, ανάμεσα στα μοντέλα που φόρεσαν τις δημιουργίες της

Μοντέρνες δημιουργίες, σε μαύρο και άσπρο, παρουσίασε στην πρώτη προσωπική της επίδειξη μόδας, στο πλαίσιο της 81ης Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης (περίπτερο 13), η σχεδιάστρια Δήμητρα Γιώτη, εντυπωσιάζοντας το κοινό που είχε κατακλύσει την αίθουσα.

Dimitra Gioti 1

Απόφοιτη του Istituto Di Moda Burgo του Μιλάνου -όπου σπούδασε ”Fashion Designer & Stylist”- η Δήμητρα Γιώτη, ανήκει στη νέα γενιά σχεδιαστών.

Dimitra Gioti 2Δημιουργός με ταλέντο, όραμα και φαντασία, μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της έκανε τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα, σε συνδυασμό με την πρακτική της εξάσκηση, σε ατελιέ της ιταλικής πρωτεύουσας της Μόδας.

Dimitra Gioti 3Η πρόταση Ολλανδής σχεδιάστριας για συνεργασία, δεν την άφησε αδιάφορη και μετέβη για μικρό χρονικό διάστημα στην πόλη Eindhoven, κυρίως, για την αποκόμιση εμπειριών.
Επέστρεψε στη γενέτειρά της, Θεσσαλονίκη, όπου θήτευσε δίπλα στον σχεδιαστή Κωνσταντίνο και στη συνέχεια δίπλα στη σχεδιάστρια Αλκμήνη.

Dimitra Gioti 4To 2015 και το 2016 συμμετείχε στα Fashion Show νέων Σχεδιαστών Μόδας ”The Fashion Project” 1 και 2 αντίστοιχα που πραγματοποιήθηκαν στη Θεσσαλονίκη.

Dimitra Gioti 5Η σχεδιάστρια Δήμητρα Γιώτη δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη θηλυκή κομψότητα και φινέτσα και ξεχωρίζει για τις αυστηρές καμπύλες και τα γεωμετρικά σχήματα.

*Στις φωτογραφίες στιγμιότυπα από την επίδειξη Μόδας της Δήμητρας Γιώτη

www.dimitragioti.com

 

 

FB: Dimitra Gioti – Fashion Designer

 

 

 

 

Ανοιξιάτικες βόλτες στο δάσος Κουρί

 

Ξύπνησε από τη χειμερία νάρκη και στο πλαίσιο μιας ανοιξιάτικης βόλτας της απολαμβάνει τη... θέα

Ξύπνησε από τη χειμερία νάρκη και στο πλαίσιο μιας ανοιξιάτικης βόλτας της απολαμβάνει τη… θέα

Εδώ και λίγες μέρες μυρίζει  Άνοιξη. Η ωραιότερη  εποχή  του  χρόνου για πολλούς. Ιδανική για βόλτες και εκδρομές. Γέμισε η φύση λουλούδια, χρώματα, μυρωδιές.

DSC00074DSC00057DSC00224Δεν είναι λίγοι οι κάτοικοι του Ασβεστοχωρίου αλλά και της Θεσσαλονίκης οι οποίοι τις τελευταίες μέρες απολαμβάνουν τον ανοιξιάτικο καιρό κάνοντας μια βόλτα στο δάσος Κουρί. Εκεί βρέθηκαν μπροστά σε ένα θέαμα, όπου τα ομορφότερα χρώματα της φύσης συνδυάστηκαν δημιουργώντας ένα… φυσικό πίνακα ζωγραφικής, “δώρο” προς τους επισκέπτες του.

Ν. Γιώτης

Όαση δροσιάς το Κουρί, κατακλύζεται όπως παλιά από επισκέπτες

Η οικονομική κρίση συνεχώς αναδεικνύει κάποιες αξίες που είχαμε ξεχάσει κατά τις τελευταίες δεκαετίες της… ευημερίας. Όπως οι αγαπημένες κυριακάτικες συνήθειες της γενιάς των γονιών μας αλλά και των παππούδων μας, αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου της Κυριακής με βόλτες, φαγητό, παιχνίδια, τραγούδια και χορούς στο δάσος Κουρί.

Οι οικογένειες φόρτωναν σε γαϊδουράκια, άλογα ή μουλάρια, που σίγουρα διέθετε κάποιος από την παρέα, κιλίμια ή κουβέρτες για να στρώσουν στο γρασίδι, τριχιά για την (απαραίτητη) κούνια και το καλαθάκι με τα κεφτεδάκια (σχεδόν πάντα), πίτες (χειροποίητες φυσικά), ψωμί ζυμωτό, χύμα εντόπιο κρασί Ασβεστοχωρίου αλλά και τσίπουρο, και ανηφόριζαν νωρίς το πρωί προκειμένου να πιάσουν ένα καλό, όπως έλεγαν, σημείο για την ολοήμερη εκδρομή τους.

Χάρη στο γαϊδαράκο μεταφέρθηκαν όλα τα απαραίτητα για το κυριακάτικο γεύμα στο Κουρί

Επίσης μία πλαστική μπάλα (πού να έβρισκες τότε δερμάτινη), ήταν απαραίτητη για ποδόσφαιρο ή «μήλα» που έπαιζαν, ντυμένοι πρόχειρα, μικροί και μεγάλοι της παρέας.

Όταν έρχονταν η ώρα το φαγητού, αν και οι περισσότεροι τσιμπολογούσαν από την ώρα της άφιξης κάθονταν στα κιλίμια ή στις κουβέρτες που είχαν στρώσει, και έτρωγαν από κοινού τα εδέσματα που είχαν ετοιμάσει οι νοικοκυρές και γέμιζαν τα χρωματιστά ή καρό τραπεζομάντιλα που είχαν τοποθετηθεί πάνω στα κιλίμια. Συνήθως, αν κάποια φαγητά ή σαλάτες εντυπωσίαζαν και προκαλούσαν το θαυμασμό για τη γεύση τους, οι άλλες γυναίκες της παρέας ζητούσαν τη συνταγή για να τις κάνουν κι εκείνες.

Μετά το φαγητό κι ενώ το κρασί και τα άλλα ποτά «έρρεαν» άρχιζαν τα τραγούδια και οι χοροί. Κι αν τύχαινε και κάποιος έφερνε και κάποιο γραμμόφωνο (δανεικό από ταβέρνα του χωριού) «χαλούσε ο κόσμος», γιατί με το άκουσμά του πήγαιναν και άλλες παρέες και χόρευαν μέχρι να σκοτεινιάσει… Συχνά δε πήγαιναν και οργανοπαίκτες με τους παραδοσιακούς πατροπαράδοτους ζουρνάδες οι οποίοι τους ξεσήκωναν όλους…

Εκδρομή και γεύμα στο Δάσος Κουρί κατά τη δεκαετία τού ’50

Όλα αυτά μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’70 περίπου. Γιατί από τότε, σταδιακά, η οικονομική ευρωστία και η αύξηση των ΙΧ αυτοκινήτων συνετέλεσαν ώστε να προτιμούν οι Ασβεστοχωρίτες, όπως και οι κάτοικοι άλλων αστικών και ημιαστικών περιοχών, να εκδράμουν σε άλλες περιοχές και το καλοκαίρι συνήθως στη θάλασσα.
Η οικονομική δυσπραγία της περιόδου που ζούμε σε συνάρτηση με την αύξηση της βενζίνης όμως, συνετέλεσε ώστε αρκετοί να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους περί εκδρομών και να εκτιμήσουν την αξία του Δάσους Κουρί. Ξαφνικά, λοιπόν, γέμισε ο τόπος με συμπολίτες μας και όχι μόνο που επιδίδονται στον παλιό αυτόν όμορφο τροπο χαλάρωσης και ξεγνοιασιάς.

Έτσι ακόμη και απογεύματα των καθημερινών το Κουρί κατακλύζεται από εκδρομείς – φυσιολάτρες που απλώνουν τα τραπεζομάντιλά τους στο γρασίδι ή στα ξύλινα τραπέζια που υπάρχουν σε διάφορα σημεία του, αδειάζουν όχι πλέον τα καλαθάκια όπως παλιά αλλά τα φορητά ψυγειάκια τους και τρώνε απολαμβάνοντας τη φύση.

Το γέλιο και η μουσική (από τα αυτοκίνητα πλέον) αντηχούν από άκρη εις άκρη του δάσους από ανθρώπους που ίσως παλαιότερα το… περιφρονούσαν για χάρη της θάλασσας. Κάποιοι άλλοι διαβάζουν κάποιο βιβλίο, ορισμένοι πιο ρομαντικοί μαζεύουν λουλούδια και κάνουν μικρές ή μεγάλες πολύχρωμες ανθοδέσμες, ενώ άλλοι, κυρίως νέοι, ακούν μουσική από τα ipod τους. Εκείνο πάντως που μας εξέπληξε πρόσφατα θετικά ήταν η τέλεση γενεθλίων κάποιου παιδιού σε μία από τις μαγευτικές αλάνες του Δάσους Κουρί. Γέμισε η περιοχή από παιδικές φωνούλες, ενώ τα μπαλόνια που υπήρχαν στο σημείο που είχε επιλεγεί έδιναν μία άλλη αισθητική στο τοπίο. Ήταν όντως μία “νότα” που απέσπασε την προσοχή ακόμη και των πεζοπόρων ή των ποδηλατών που περνούσαν από εκεί την ώρα εκείνη…

Το ευχάριστο είναι ότι σχεδόν όλες οι παρέες προνοούν και έχουν μαζί τους και μία μεγάλη σακούλα στην οποία μαζεύουν στο τέλος τα απορρίμματα που προκύπτουν, όπως  χάρτινα πιάτα και ποτήρια, ποτήρια για το κρασί, πλαστικά μαχαιροπήρουνα, κ.α. και είτε τα ρίχνουν στους κάδους που υπάρχουν σε διάφορα, σημεία είτε τα παίρνουν μαζί τους και τα πετάνε στους κάδους της γειτονιάς τους.

 Νίκος Γιώτης

Powered by WordPress.